مقاله مورد بررسی یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده (RCT) توسط دکتر دالیا احمد و همکاران، دانشگاه الکساندریا، مصر (منتشر شده در Alexandria Dental Journal) درباره مقایسه ایمپلنتهای دندانی با پوشش سطحی زیستفعال ضدمیکروبی و بدون پوشش سطحی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ کنترل شده است. در ادامه، خلاصهای کامل و مفهومی از مقاله آمده است:
پیش زمینه:
بیماری دیابت نوع ۲ با اختلال در متابولیسم گلوکز همراه است و میتواند فرآیند ترمیم زخم و یکپارچگی استخوان (Osseointegration) را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، هنوز توافق دقیقی دربارهی ممنوعیت یا مجاز بودن کاشت ایمپلنت در این بیماران وجود ندارد.
هدف مطالعه:
ارزیابی نرخ موفقیت ایمپلنت دندانی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و مقایسه آن با افراد غیردیابتی (سالم) طی یک بازهی زمانی ۱۲ماهه.
در این مطالعه بالینی، دو نوع ایمپلنت مورد بررسی قرار گرفتهاند:
1. ایمپلنت (SGS سوئیسی) با پوشش سطحی زیست-فعال (Ca-P coated)
2. ایمپلنت (Dentium کرهای) بدون هیچ پوشش سطحی خاص (non-coated)
روش اجرا:
تعداد نمونه: ۲۰ بیمار دیابتی + ۲۰بیمار سالم
مکان کاشت ایمپلنت: ناحیه خلفی فک (Posterior Mandible)
نوع ایمپلنت: قطر ۴میلیمتر، طول ۱۰میلیمتر
پروتکل بارگذاری: ایمپلنتها پس از ۳ ماه تحت بارگذاری قرار گرفتند (Delayed loading)
پارامترهایی که بررسی شدند:
- تحلیل استخوان (Marginal bone loss)
- وضعیت بافت نرم
- ثبات ایمپلنت (Implant stability)
- عوارض جانبی مثل درد، التهاب، یا عفونت
- مقایسه ایمپلنتهای دندانی با پوشش زیستفعال Ca-P و بدون پوشش در بیماران دیابتی نوع ۲ کنترل شده
1- هدف مطالعه:
بررسی و مقایسه موارد زیر بین دو نوع ایمپلنت در بیماران دیابتی نوع ۲ کنترلشده:
- ثبات ایمپلنت (Primary & Secondary)
- شدت درد بعد از جراحی
- روند ترمیم زخم
- تراکم استخوان اطراف ایمپلنت
2- روش انجام مطالعه:
نوع مطالعه: تصادفی، کنترل شده با طراحی Split-mouth
نمونه: 10بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ک نترلشده (%HbA1c ≤ 7)
هر بیمار دو ایمپلنت در ناحیه خلفی فک پایین دریافت کرد:
➢ یک سمت ایمپلنت پوششدار (SGS_Ca-P coated)
➢ سمت دیگر بدون پوشش (Dentium_ non-coated)
ارزیابیها:
✓ کلینیکی (ثبات ایمپلنت با دستگاه Osstell، درد با VAS، ترمیم زخم)
✓ رادیولوژیکی (تراکم استخوان با CBCT در دو هفته و چهار ماه)
3- یافتهها:
تفاوتهای اصلی SGS vs. Dentium
4 – نتیجهگیری:
هر دو ایمپلنت نتایج بالینی قابل قبولی داشتند.
اما ایمپلنت با پوشش Ca-P:
✓ ثبات اولیه و ثانویه بهتری ایجاد کرد.
✓ تراکم استخوانی بالتری در اطراف ایمپلنت داشت.
✓ در مقابل، درد پس از جراحی بیشتر بود.
✓ کاربرد ایمپلنتهای دارای پوشش زیستفعال بهخصوص در بیماران دیابتی نوع ۲ مزیت بالینی قابل توجهی دارد.
جمع بندی
- SGS در این مطالعه از لحاظ ثبات و استخوانسازی عملکردی برتر و معنادار نسبت به Dentium نشان داد.
- اگرچه درد بعد از عمل در SGS بیشتر گزارش شد، اما این مورد به احتمال زیاد ناشی از مراحل جراحی پیچیدهتر بوده است، نه نقصی در ایمپلنت
